Wolfgang Rihm (*1952) wordt (met Stockhausen) beschouwd als de belangrijkste Duitse componist van onze tijd. Aan Bann, Nachtschwärmerei (1980) (voor orgel solo) liggen zijn ervaringen van het bespelen van orgels in grote, donkere kerken ten grondslag. Mysterieuse, onbestemde geluiden bepalen het grootste gedeelte van het werk, dat besluit met een indrukwekkend tutti.

In Siebengestalt voor orgel en tamtam (1974) gebruikt Rihm de tamtam naar eigen zeggen als een extra orgelregister. Tegelijkertijd valt de compositie op te vatten als een dialoog, onderbroken door een lange (en uiterst veeleisende) orgelsolo, waarbij de overeenkomst tussen de instrumenten opvalt: beide zijn in staat een zeer complex boventoonspectrum hoorbaar te maken en daarmee aan elkaar gewaagd.

Componist William Bolcom (*1938) is een buitengewoon productief componist die zich (zoals veel Amerikanen) nooit van tradities heeft losgemaakt. Zijn eclectische wijze van componeren is ook evident in Black Host (1967) voor orgel, slagwerk en tape. Angst is het sleutelwoord in dit spectaculaire werk, waarin een griezelige sfeer wordt opgeroepen door hamerende clusters, klokken, verwijzingen naar het ‘Dies Irae’, sombere slow-rock, een ragtime die ontaard in totale paniek en een geneefse psalmmelodie. ‘Gothic’ Horror!

Jan Hage is inmiddels toe aan een nieuw deel van zijn Suske&Wiske-suite (Jerom, Sidonia en Schanulleke zijn reeds geschreven). Dit maal is het de beurt aan Professor Barabas. Professor Barabas voor orgel en slagwerk is een spannende compositie waarin een tot zwijmelen neigende marimbaspeelster te maken krijgt met de storende combinatie van orgel en Bach (‘Barabam!’). Zij slaat keihard terug.